Wat te doen na 8 dagen MER? Nu al 5 jaar op de day after het zelfde probleem. Je weer concentreren op de dagelijkse gang van zaken valt niet mee. Dat dit komt door de hectiek van de afgelopen week is wel duidelijk. Veel mensen leven mee zodat ook op deze eerste dag na de MER 2003 de telefoon niet stil staat en er veel langs komen om te vragen hoe het was. Ieder jaar stel ik ook mij mezelf de vraag hoe kan het volgend jaar nou nog mooier, competativer, gezelliger en spannender dan dit jaar. Toch moet ik ook steeds weer erkennen dat het ruimschoots gelukt is.
Dit kan door de organisatie dan ook als een groot compliment worden beschouwd. Het was Gerrit en Harry weer uitstekend gelukt om met een zeer gevarieerde route voor de dag te komen. Deze route met de start in de New Forrest in zuid Engeland zou ons via noord Frankrijk de Vogezen, Duitsland, Luxemburg, Belgie terug naar Nederland voeren met als apotheose de finish tijdens de 1ste Nationale Mini dag op zondag 5 april te Bemmel.

Toen wij op zaterdag 29 maart om 6 uur vanuit St. Johannesga bepakt  en bezakt met onze Landrover Disco TD5  en aanhanger richting Waardenburg vertrokken vergezelde de Friese equipes Rob  Droog (nr:28)  Johnny Brattinga met Bertus Siebenga (nr:39) en Dirk Meulen en Walter de Jong (nr:29) ons. Rob moest zijn co-piloot en broer Richard nog ophalen in Utrecht alwaar Rob een aanrijding met een zwarte kat (slecht voorteken) niet kon voorkomen. Vanuit Waardenburg bij Proassist waar we ons aansloten bij de crew: Gerrit, Kate, Harry, Nanda, Rutger, Dennis, Maarten, Robin, en uiteraard onze mede kilometervreter, koffersjouwer , ex-buschauffeur en boezemvriend Jan Terpstra. Tevens sloot equipe nr.: 35 Mischa Bauman en Bas v/d  Mei zich bij ons aan. 
Na een voorspoedige reis naar Calais de boot op naar Dover om daar onze reis voort te zetten naar Winchester waar de eerste nacht werd doorgebracht.   Zondagmorgen vroeg uit de veren omdat de start op 1 uur rijden van het hotel zich zou afspelen bij het National Motor Museum te Beaulieu in de New Forrest. Vanaf 10 uur verzamelden  de equipes uit Nederland, Duitsland, Belgie, Engeland en Zwitserland zich op het zon overgoten voorterrein van het museum. Wat  een aardigheid om weer zo vele bekenden na 1 jaar terug te zien. Bij de technische keuring buiten een paar kapotte lampen verder geen problemen.
Ruimschoots de tijd om te lunchen en voor het bezichtigen van het automobiel museum, fantastisch  wat een collectie. Wat mij persoonlijk veel deugt deed was de aanwezigheid van een TVR Mk II van ± 1964, lang verguisd dit merk maar nu uitgegroeid tot de grootste onafhankelijke auto producent van Great Britain. Na een korte doch heftige proloog, op de weg naar het hotel, alwaar buiten in het zonnetje happy hour kon worden genoten in het 150 jaar oude The Winchester Royal  Hotel.

Maandag tweede rally dag sectie naar Goodwood het voormalige tweede wereld oorlog vliegveld, wat na de oorlog omgetoverd werd naar circuit. Nadat begin 90e jaren met de restauratie van deze baan en gebouwen werd gestart is het nu in zijn volle historische glorie herboren, een bezoek meer dan waard. Dat op het moment van ons bezoek aan Goodwood ook de start van de John Cooper Challange  was gaf nog een extra dimensie. Na een prima lunch  in the Caddillac Café  vervolgden wij de rally met twee secties naar Dover.
Onderweg nog weinig problemen afgezien van het feit dat je bij het tanken voor èèn pond sterling  twee euro’s moet inleveren, voortaan maar ponden meenemen. (Irak zal wel zwaar op de begroting drukken) Ook in Dover weer zo’n echt Engels hotel, met de grandeur van de 30e jaren. Dat kan alleen maar op dat eiland, veel tapijt, krakende houten vloeren, scheve schemerlampkappen,  kruip door sluip door gangen. Ja,  the Churchill Hotel deed zijn reputatie eer aan.

Volgende morgen weer  vroeg op om na de overtocht onze route voort te zetten met drie secties  naar Reims Tussen de middag werden we verrast met een heerlijke lunch in the middel of nowhere, bereidt en geserveerd door “the Boys from The Flying Lunch Circus” voor de oud gediende onder ons een heuse Cadi wagen!!     Tijdens en na de middag-sectie deden zich de eerste probleempjes voor, na eerst aanvankelijk kleine dingen zoals lichtknopjes, lampen stuk en een gebroken km-tellerkabel, kentekenplaat afgereden, werden we geconfronteerd met wat serieuzere zaken. Niet meer goed werkende koppelingspompen kunnen goed en eenvoudig worden gerepareerd, een verdelerkap wat vervuiling in de Weber carburateur zijn makkelijk te vervangen c.q. schoon te maken. Maar toen wij equipe nr.: 13 (what’s in a number) Adam en Sam Hawgood, die speciaal uit Amerika ieder jaar voor de MER naar Europa afreizen  op moesten halen met een ernstig beschadigd stuurhuis veroorzaakt door een bijna botsing met een Fransman in een lelijke eend met baret op het hoofd, stokbrood onder de arm waarbij zij van de weg afraakten en door de klap de borging (van nylon) uit hun stuurhuis sloeg. Na pogingen èèn en ander te repareren met de onderdelen uit het door ons meegenomen linker stuurhuis wat dus niet lukt. Goede raad was duur, een rechts gestuurd stuurhuis vinden midden in Europa is niet zo simpel. Een oproep tijdens het diner leverde op dat of in Harderwijk of in Luxemburg-stad zo’n ding wel op te halen was. Na toch nog even een uurtje in de bar waar wij huilend van het lachen een imitatie van Rinus Michels gepresenteerd kregen van Mike Meijer equipe nr:30.
Dag vier bracht ons sneeuw en veel werk. Terwijl Adam en Sam met een huur auto het stuurhuis aan het ophalen waren spoeden wij ons naar de  lunchplek alwaar al reeds het oude stuurhuis door ons werd verwijderd. Toen wij dus ook om ± 16.30 uur in Gerardmer in de Elzas aankwamen konden we weer vrij snel het nieuwe stuurhuis monteren. Na het voorste sub weer vast gezet te hebben, de voorwielen weer zo goed mogelijk te hebben uitgelijnd kon der door Sam en Adam proef gereden worden. Hosanna, hij reed perfect ze zouden dan ook de rally zonder problemen uitrijden.
Daar in de laatste sectie van die dag nogal wat sneeuw viel namen plots de problemen ook toe. Barry Collett equipe nr.: 16 een stukkende startmotor, de Pick up van Kevin Lewis en Simon Martin equipe nr.: 33 de uitlaat afgebroken dus lassen in de sneeuw. Twee maal Terra Trip problemen, Ruud Jacobs nr.: 41 en Ed Dirks en Pien Baas nr.: 27.   Ook nog wat problemen ten aanzien van  het overslaan en slecht lopen van de motor bij de Hollmannen wat na het verwijderen van een ondefinieerbaar stukje metaal uit de stekker aansluiting van de elektrische ontsteking ook  weer verholpen werd. Na het monteren van modder en sneeuwbanden konden we dan ook moe maar voldaan ons om ± 21.00 uur het diner goed laten smaken.

Toen we de volgende dag de start gedaan hadden en ons op maakten te vertrekken kwamen er drie equipes terug, de Pick up had met zijn rechter voorkant tegen de vangrail aangezeten en geloof het of niet dat was het tweede rechter stuurhuis wat beschadigd was in twee dagen. Het lukte ons om met een nood reparatie  de druk enigszins van de rack en pinion af te krijgen, zodat verder rijden veilig mogelijk was. Wim en Dorien Westenberg nr.: 21 en Ed en Pien nr:27 waren sneller geholpen en wij reden in colonne naar de lunchplek. Veel kilometers die dag en nadat we via Saarbrucken naar Bernkastel-keus  daar om ± 17.00 uur bijna aangekomen waren kwam er een telefoontje van Harry: Ik heb een slepertje, iets met het differentieel van de prachtige Cooper S van 1965  van equipe nr.: 38 David Keniston en Mark Davison kortom 150 km terug dus in Homburg. Om 20.00 uur weer terug bij het hotel met een echt kapotte Cooper S. Dat je zo een prachtige auto met een kapot planetair en tussen tandwiel van de primary gear niet even openmaakt op een smerig parkeerterrein was voor een ieder wel duidelijk. Het was dan ook einde oefening voor deze enthousiaste deelnemers met hun prachtige voiture. Na het afladen van de Cooper nog een slave cilinder vervangen en ontlucht bij equipe nr.: 31 die ook vroeg of we nog even naar het linker achterwiel wilden kijken, wat bleek, het subframe met as en al waren gebroken? (Belgische Apk ?)
‘s Avonds in het Moselpark hotel wel heel gezellig en de onder het hotel gesitueerde disco mocht zich ook in de grote belangstelling van de rally rijders en volgers verheugen. Met nam Bertus liet zich niet onbetuigd in het dansen met die deutsche mädel. Toen André Hazes zijn opwachting maakte was het hek helemaal van de dam. In koor: de vlieger, je loog tegen mij, kortom feest!!! Crazy Dutchman volgens onze Engelse vrienden.

Bij een mooie zonsopkomst vroeg in de morgen vertrokken, geen problemen anders dan een lichtschakelaar. Daar onze autoradio/cd speler in de Discovery de geest had gegeven even shoppen in Wittlich, nieuwe gekocht en ingebouwd. Door naar alweer een lunch,  ditmaal keuze tussen Dobbe kroketten of broodjes hamburger. Na de rally ben ik erachter gekomen dat in twee gaatjes in mijn riem dikker ben geworden. De stand in de rally was zo aan verandering onderhevig dat het per sectie kon veranderen dus tot het laatst spannend bleef. ( zie uitslagen ) Via “bol/pijl” naar Luik. Nanda en Kate kwijtgeraakt, die waren onbedoeld aan het “car” shoppen. Ernst en Loes Pieper nr.: 22 waren ook wat kwijtgeraakt namelijk de remblokken of te wel verbrand  in de bergen.    De volgende dag zaterdag ( de laatste dag van de rally ) zou via Spa gaan maar het werd duidelijk dat op  het zelfde moment een rally om het Europese Rally Kampioenschap werd  verreden. Improvisatie dus ! èèn en ander werd prima opgelost door  de route uitzetters Gerrit en Dennis die half de Ardennen volplakten met duck-tape en omleggingspijlen zodat op de Sint Pietersberg niet langer uitloop was dan een half uur.
Wat mij zeer stoorde was dat toen wij onder Maastricht ons geliefde vaderland na ± 3000 km door vijf andere landen in Europa weer in reden de eerste motormuis van de veldwachterij ons alweer stond op te wachten. 3000 km geen agent gezien en ja hoor binnen vijf km nog eens drie op de motor. “Ga boeven vangen en geen simpele monteurs die voor de lol met aanhanger iets harder dan 115 km p/u rijden”. O.k. dit voorval werd snel vergeten toen wij boven op de Sint Pietersberg door de heerlijke geuren uit onze Cadi wagen werden verwelkomd. Daar we enige tijd op de rally rijders moesten wachten hadden we eerst de tijd om van de schitterende omgeving te genieten. We waren blijkbaar niet de enige die dit plekje ontdekt hadden want na klassieke Ferrari’s en Jaguars kwamen ook de TVR Car Club de voor deze volbloed uiterst geschikte kronkel wegen op sprinten. Kicken!! Fantastisch toen de nummers: 1 en 2 uit het MER klassement tussen  6 TVR Griffith’s door slalomend de berg op vlogen aangemoedigd door de TVR rijders en wij die op de eerste rang zaten. Bij de laatste die moesten binnenkomen, Ed en Pien, die onderaan de Sint Pietersberg sneuvelden, de borging van de hi-lift rockershaft eruit gelopen, dikke tik, drie poten lopen, auto opgehaald met Ed en Pien nog in de auto op de aanhanger. Op de berg een standaard tuimelaar-as gemonteerd en weer gaan. Door naar Venray, niets meer stuk, douchen en pak èèn aan, eind buffet en prijsuitreiking. Met uitzondering van de overall winnaar, die zou zondag worden bekend gemaakt, geen winnaar deze keer uit onze stal. Maar we hebben niet hoeven sleutelen aan onze eigen auto’s, alle vijf probleemloos ondanks soms ernstige mishandeling. Beste Nederlanders in de rally klasse eindigden  4e, 5e en 6e. Gezellige avond en een perfecte sfeer.

Laatste dag het probeersel: de eerste Nationale Mini Dag  met de finish van de MER te Bemmel. Dankzij het organisatie talent van Rutger en de honderd procent hulp van de Mini Friends van Harderwijk een groot succes ! Geweldig hoe ons autootje leeft en zoveel belangstelling voor ons, als voor elkaars pronkstukken. Een finish zoals iedere sporter zich zou wensen. Met champagne-douche, flitsende fototoestellen en veel applaus en gejuich. Als zo’n hal dan leeg is je hebt van alle deelnemers afscheid genomen, sta je daar dan. Je neemt toch geëmotioneerd afscheid van je “one week in the year family” en gaat naar huis. Bij het schrijven van dit verhaal “her” beleef je alles nogmaals en dat zal dit jaar nog wel eens gebeuren. Daarom alle deelnemers en vrienden van de crew, Hartstikke bedankt!!!!!!!!!  You can’t beat perfection.

Leen van den Bos